Tirol, goed voor het hele gezin

Wij zijn Lien en Thomas, beiden actief rolstoelgebruikers. Zoals elke zomer gaan we ook dit jaar weer op vakantie met onze kinderen. Ina is 13 jaar en slechtziend, onze Jona is ondertussen ook al 8. Dit jaar gaat ook Eva, een vriendin, met ons mee. Zij helpt ons hier en daar, maar is vooral mee om met de kinderen zaken te doen die wij niet kunnen (bijvoorbeeld een bergwandeling). Dit jaar wilden we eigenlijk naar Noorwegen reizen, maar er is daar zo weinig te vinden over toegankelijk wandelen, dat we uiteindelijk naar het Kaunertal in Oostenrijk gaan, een regio die pretendeert om zeer rolstoeltoegankelijk te zijn! Tijdens mijn opzoekingswerken vind ik dan ook een schat aan informatie. Ook artificiële intelligentie (AI) helpt me voor het eerst bij het plannen van mijn trip! 

Onderweg

Merl-Belair Park (Luxemburg)

We maken een tussenstop in Groot Hertogdom Luxemburg. We moeten slechts 10 minuten omrijden om te picknicken in Merl Belair Park in de stadsrand van Luxemburg. Daar is een spiksplinternieuw (op enkele delen na) toegankelijk speelplein. Je rijdt op het speelplein met een lichte helling omhoog en blijft dan (soms met hellinkjes ertussen) op hoogte. Vanop hoogte kan je muziek maken, zand ophijsen, water spuiten, water omhoog draaien met een schroef,… Ik ga mee met onze Jona op verkenning en zie dat niet enkel voor rolstoelgebruikers heel toegankelijk is, maar ook voor ouders! Opvallend veel ouders gaan hier mee met hun kroost op verkenning. Het kost dan ook geen enkele moeite. Ik maakte hier een rij foto’s en zette ze op Tripadvisor. Er is trouwens ook een vijver met vissen en schildpadden.

Foto: Ina en Jona één van de vele schommels die met de rolstoel te bereiken zijn. Het hele speeltoestel op de achtergrond is over de hele lengte berijdbaar met de rolstoel.

Hier in het park is trouwens ook een toegankelijk toilet (1 euro of een Euro-sleutel) met 2 opklapbare handgrepen. De gewone toiletten zijn trouwens niet betalend, en ook zonder drempel bereikbaar. 

Logies (Duitsland)

We overnachten zowel in het doorgaan als in het terugkeren in Moxy hotel Karlsruhe. We parkeren voor de deur op een rolstoelparkeerplaats in grasdalen. Binnen moeten we eerst een hele tijd wachten, voor er plots iemand (aan de hoge balie) verschijnt. Wij zijn ondertussen al naar het hotel aan het bellen . We checken in en krijgen 3 kamers (op voorhand geboekt) met een welkomstdrankje aangeboden. 1 van de 3 kamers ligt dichtbij en is rolstoeltoegankelijk. Een ruime kamer met ruime badkamer. Vervelend is de sas-draaideur aan de inkom, maar ernaast zit er een deur met lichte pomp. Ook om naar de kamer te gaan heb je enkele deuren met een pomp, zo ook de kamerdeur. De deurkruk van de toegankelijke kamer en de badkamer zitten opvallend laag, de deurklink van het algemene toegankelijke toilet ook. De badkamer heeft een inloopdouche met opklapbare douchestoel. De wastafel is onderrijdbaar. Het toilet spoelt (te pas en te onpas) automatisch door. Er is ook en drukknop om mee door te spoelen.
Ook in de gewone kamers is een inloopdouche, weliswaar zonder stoeltje, handgrepen,… en veel kleiner. Ook de deur naar de badkamer is smal, ik kan niet met mijn rolstoel de gewone badkamer binnen en de deur terug achter me sluiten. In de aangepaste badkamer lukt dat natuurlijk zeer gemakkelijk. Het ontbijt in het hotel is een buffet. Sommige dingen liggen zo hoog, dat ik zelfs niet kan zien wat er ligt, laat staan nemen. 
Vlakbij het Moxyhotel is de Aldi, deze gaat om 8u open en je rolt er zo te voet heen.
We verkennen Karlsruhe en ervaren de stad als heel vlak. We parkeren in de buurt van de toeristische dienst, eten er Flammenkuchen, en wandelen eens in het park met kasteel. De vijver kunnen we echter niet bereiken, vermoedelijk kan dat enkel na het betalen van inkom voor het kasteelbezoek. 
Op de terugweg maken we weer een tussenstop in het Moxy hotel, deze keer parkeren we in een ander stadsdeel (Akademiestrasse, nabij het centrum), duidelijk een levendiger stadsdeel dan het deel bij de toeristische dienst en het kasteel waar we de eerste keer parkeerden.

Ter plaatse: Kaunertal

Foto: Wandelen bij het kasteel

De volgende dag is het volgens onze planning maar een 4 tal uur meer rijden naar de eindbestemming, maar er is echt veel verkeer. We doen er een pak langer over! De geplande tussenstop bij de zomer-rodelbaan van Biberwier (netjes op de route), ligt plots zelfs niet meer op de route. Vlakbij Biberwier ligt Erwald, daar is duidelijk ook veel aandacht voor toegankelijkheid. Alternatief was de toegankelijke hangbrug in Reutte. Daar is er zelfs een rolstoeltoegankelijke zipline, die zichzelf afremt. Maar ook dit laten we aan ons voorbij gaan.

Logies

We logeren bij Haus Renate in Vergötschen, Kaunertal, een hotel en apart-hotel dat zich gespecialiseerd heeft in het ontvangen van rolstoelgebruikers. Appartement Aiffner gelijkvloers is voor ons voorzien. Op onze vraag is dat een appartement met een bad in de toegankelijke badkamer (we krijgen onmiddellijk een badlift aangeboden). Verder is de badkamer relatief ruim (zie foto op de hotelsite), naast het toilet is er aan de linkerkant een handgreep, maar we krijgen onmiddellijk te horen dat we extra hulpmiddelen kunnen bijvragen. In elke kamer (2 kamers) staan 3 bedden. 1 bed is een hoog-laag bed in 1 van de kamers. In de tweede badkamer kunnen wij ook nipt met onze rolstoel binnen, hier is er een klassieke douche (geen inloop). 
De keukenhoek in de keuken is een klassieke keuken, op gewone hoogte, niet onderrijdbaar,… Het is ook opvallend dat er geen microgolfoven is (we vinden er enkele dagen later wel op verdieping -1). De kasten met borden, glazen, tassen, zitten op hoogte boven het aanrecht. Dus even organiseren om alles bereikbaar te krijgen. De dampkap steek je aan door hem uit te schuiven. De stand (1 of 2) zit wel helemaal achteraan op hoogte tegen de muur aan). Als de koelkast (zit onder het werkblad) openstaat kan je de keukendeur niet opendoen (draaien tegen elkaar), idem met de vaatwasmachine (al kan je daar dan toch voorzichtig tussen proberen te glippen). Zelfde probleem met de kleerkasten in de slaapkamers (ook validen kunnen niet door als de kastdeur open staat). Verder is de keuken precies zoals op de foto op de site. In de keuken staat ook nog een heel rekje. Dat is handig want het is leeg. Er is plaats voor wat boodschappen, maar ook om eventueel enkele zaken bereikbaar te zetten. 
De toegang tot het terras (noordkant) is niet drempelvrij. Er is een klassiek schuifraam, waarbij één van de kamers wel een hellinkje naar buiten aangebracht werd, maar je moet dus eerst een klein trapje omhoog om dan met het (eerder steil) hellinkje naar buiten te rijden. Het lukt voor ons wel, maar niet met een soeppot in je handen natuurlijk. Het terras is ook eerder saai, we ontbijten er slechts één keer. Daarna kiezen we om iets verder te rollen (drempelloos) en in de gemeenschappelijke tuin te eten. Was onze zoon kleiner geweest, dan was het terras wel leuk geweest om veilig te kunnen spelen (volledig afgesloten en toch ruim, hoewel kleintjes met ontsnappingsdrang misschien wel onder de omheining kunnen kruipen).

Omgeving

Al bij aankomst zitten er 3 jongens op de trampoline (niet ingegraven, met klassieke trapjes) te spelen. Onze Jona kan onmiddellijk meespelen en spreekt een uurtje later over zijn 3 nieuwe Belgische vrienden! Verder is een klein speelpleintje met een kleine nestschommel, een gewone schommel en twee glijbaantjes (met trapjes). 
We kiezen voor Haus Renata omdat we hier voorrang krijgen voor het gebruiken van de Swiss Tracs van Hotel Weissenspitse. Een Swiss Trac is een aankoppelstuk dat men op een manuele rolstoel plaatst (zie titelfoto). Je wordt ermee de berg opgetrokken, of het remt je af in de afdaling zodat dat veilig verloopt. Je hebt wel een behoorlijke arm- en schouderfunctie nodig om het ding de baas te kunnen. Voor ons is het ideaal. Ik maak me al van bij het boeken zorgen dat ik naar hier kom speciaal voor de Swiss Tracs, en dat ze op het moment zelf niet beschikbaar zullen zijn. Je kan ze tot mijn grote frustratie ook niet op voorhand boeken, zelfs niet voor één dag. Zogezegd om er zeker iedereen de kans van te geven. Het resultaat is dat je je vakantie dus moet boeken zonder belofte dat je ze zal hebben… Op doorreis (1 dag voor aankomst) toch nog eens per mail al een dag vast te leggen, maar nee hoor… het moet ter plaatse geregeld worden! Ik vraag dan ook ter plaatse onmiddellijk om een dag vast te leggen. Blijkt dat er 1 van de 2 Swiss Tracs daags voordien in panne gevallen is en vermoedelijk niet meer herstelbaar is… Voila, precies zo’n doemscenario waar ik schrik voor heb! Gelukkig stelt Reggi (uitbaatster van Huis Renata) onmiddellijk voor dat we de 8x8 rolstoel combineren met een swiss track zodat we toch beiden een hulpmiddel hebben! Wij hebben het niet geprobeerd, maar ik denk dat je met een actief rolstoel wel van het logement langs het voetpad op eigen kracht naar Feichten (hoofddorp) kan wandelen, erg hellend is het in elk geval niet. 

Wandeling natuurpark Kaunergrat met Swiss tracs

Ik mail ’s avonds om de Swiss Tracs bij Kaunergrat Natuurpark (dat zijn andere dan bij ons logement) voor de volgende dag te boeken en tot mijn verbazing krijg ik nog die avond zelf bevestiging!
Daar aangekomen rijden we met onze eigen rolstoel de helling op, daarna door de dubbele pompdeur, en dan krijgen we vlot de 2 Swiss Tracs met de 2 rolstoelen van ter plaatse (gratis). Ik zweer op voorhand dat ik de piller moor wandeling liever niet wil doen, die gaat over vlonders, en lijkt me zo aangepast dat het wellicht zonder Swiss Trac kan, en dat is nu natuurlijk net niet de bedoeling. Ze raden ons de Harbe rondwandeling aan (6,5 km). Ik vraag naar een route met panorama’s of een waterval… Maar voor watervallen zitten we op de verkeerde plaats, en voor panorama’s is het de verkeerde route, er is echter geen alternatief. Dus daar gaan we. Tussen de bomen door hebben we hier en daar toch zicht op een lager gelegen gebied, maar onze ogen waren toen nog niet veel door de Oostenrijkse schoonheid verwend, ondertussen hebben we inderdaad veel mooiere zaken gezien!

Het uitkijkplatform is mooi en vlot bereikbaar (volgens mij ook zonder Swiss Trac). 
Het pad zelf is verhard maar geen asfalt, het is een soort steenslag, met grote en fijne steentjes. 
Tijdens de wandeling krijgen we een 2 tal keer een klein duwtje van Eva. Maar ik zou deze rondwandeling zeker zonder assistentie durven aanvatten. Er wandelen voldoende mensen, zodat je er zeker niet moet overnachten omdat je ergens vastzit.
Op mijn programma stond eigenlijk om naar Gogles Alm te wandelen, maar het wordt mij afgeraden: veel te moeilijke route. Volgens AI zouden we inderdaad best een begeleider meenemen om hier en daar een duwtje te geven. Dit was een wandeling van 12 km enkel, en onze Jona heeft op de huidige 6 km al genoeg gezaagd…

Wandeling naar uitkijkplatform Adlerblick-Kaunertal

Vandaag huren we de Swiss Trac in hotel Weissenspitse (15 euro per dag), en combineren we die met de 8x8 elektrische rolstoel bij Haus Renate. We laten de Swiss Trac in onze auto laden (oprijhelling van Hotel Weissenspitse) zodat we samen met Haus Renata kunnen starten. Eva en de kinderen wandelen vandaag de Erlebenisrunde (Verpeilschlucht-Adlerblick- Knappensteig). Opgelet: voor de Verpeilschlucht (de trappen) heb je een betalend ticket nodig (3 euro met summercard basic of gold)!! Vlak voor de Verpeilschlucht (trappen) is ook de waterval. Met een duwtje aan de Swiss Trac (en volledig zelfstandig met de 8x8 raak je er tot vlakbij!)

Foto: Met de Swiss Trac raak je tot vlakbij de waterval. 

Wij rijden langs de autoweg, de oranje route op het plan hieronder. Er staat ook een oranje Swiss Trac bij getekend. De kinderen nemen met Eva eerst de trappen (Verpeilschlucht), daarna wandelen we een stuk samen met aan platform Adlerblick (we ontmoeten elkaar bij het rondje links), en uitkijkplatform Bergenblick (blauw rondje boven op de kaart), op dat tweede platform vertrekken zij dan weer voor de Knappensteig. Terwijl wij via dezelfde weg terugkeren. 

Foto: Uitkijkplatform Adlerblick

Ik was zelf graag met z’n allen tot aan de Verpeilhutte doorgegaan, maar ik krijg van Reggi te horen dat dat met de Swiss Trac zonder stevige helper niet haalbaar is. Als ik zie hoe moe Ina is na de wandeling die ze nu deed, was dat ook de goeie keuze. Zo’n wandeling op een steiler pad, met boomwortels, soms een smaller pad, afdalingen, bergpaden,,… is voor haar als slechtziende toch een heel grote opgave. Gelukkig mag ze de twee wandelstokken van haar tante gebruiken. Maar met ons mee wandelen op de gewone weg (terug een soort grint-steenbrokkenpad) is dan weer zo saai. Bij het derde rondje (rechts onder) komen ze opnieuw op onze route, maar wij zijn ondertussen doorgegaan. 

Foto: De route die wij volgen met de Swiss Trac naar Adlerblick. In het blauw de ontmoetingspunten, en scheidingspunten met de kinderen.

De kinderen vonden de wandeling die zij deden ook de moeite. Jona vond het vooral leuk om bij de waterval op de bank te zitten  en met helm en koplamp in een grot te gaan, en stenen te mogen kappen (Knappensteig)! 
In de toeristische dienst (ik ben er ondertussen vaste klant), vragen we een mooie route om terug naar ons logement te wandelen. Ze sturen ons naar de Talwandelweg, en deze route is inderdaad mooi! Eigenlijk zelfs mooier dan de route naar Adlerblick. Daar ging het om de eindbestemming (het platform) en bij de Talwandelweg gaat het om de route zelf! We zetten onmiddellijk op ons programma dat we de speciale rolstoelen nog een dagje huren, zodat we niet enkel dit stukje, maar de volledige rondwandeling met de kinderen erbij kunnen doen.

Funpark Fiss

We luisteren even of dit zonder assistentie haalbaar is, en dat zou moeten lukken het zou vrij vlak zijn (AI bevestigd!). We rijden met de auto, en parkeren bij het benedenstation van de Möselalmbahn. We kunnen er bij de parking zeer vlot naar het (ski?) toilet (hier hangt voor wie interesse heeft een verkleinbrilletje voor het toilet klaar), daarna even omhoog naar de kabelbaan. Redelijk pittig, maar een korte klim. Eens aangekomen, moeten we geen summercard of ticket tonen (ze openen zo het poortje), we zitten binnen de kortste tijd in een gondel (ze leggen hiervoor de kabelbaan even stil en leggen een hellinkje). Ik pas met mjin rolstoel net tussen de zitbankjes in. Er is dan nog zitplaats voor 1 of 2 validen. Jona krijst als hij erin moet, hij wil niet (bang), maar er is voor hem geen keuze.… Gelukkig zijn boven de traantjes gedroogd en de schrik overwonnen… 
Hierbij een overzicht van de breedte van de gondels (info per mail ontvangen). Is je rolstoel breder, dan moet je hem samenplooien, een wiel afhalen,… Met een elektrische rolstoel zijn ze dus vermoedelijk niet allemaal haalbaar!
Our gondola lifts have the following door widths.
Door opening width up to 60 cm: Sunliner, Laszidbahn, Möseralmbahn, Sonnenbahn, Alpkopfbahn
Door opening width up to 84 cm: Schönjochbahn, Waldbahn, Almbahn
Door opening width up to 105 cm: Komperdellbahn 
Onze ervaring is dat deze ook drempelloos is, je rijdt er zo binnen. De gondels van 84 cm hebben we niet geprobeerd, de anderen, zijn telkens met een hele hoge opstap. Bij sommigen haalden ze een helling uit, bij anderen hielpen ze ons er zo op. Ik mailde nog even voor meer informatie en kreeg volgend antwoord:
On lifts such as the Sonnenbahn, every station has a ramp so that wheelchair users can easily board the gondola. On gondolas like the Schönjochbahn, there is no ramp because access to the gondola is at ground level. 
So, for all gondolas that are not accessible at ground level, ramps are provided at the stations. 

Boven moet je na de kabelbaan een stevige helling naar beneden voordat je naar de kassa kan, alle attracties liggen dan terug hoger (maar niet bij elkaar of op 1 niveau). Het is eigenlijk een zeer moeilijk park om met de manuele rolstoel zelfstandig te doen, alles is hellend. Zelfs het vlakke plein is toch niet zo vlak. Het terras van het etablissement ligt wel helemaal vlak! Maar om daar te raken… Het aangepast toilet daar is trouwens ook de verversingsruimte voor baby’s, er liggen pampertjes in kindermaten klaar!

Foto van bij de Foto: Tubing baan, beneden ligt links de eetgelegenheid, rechts buiten beeld ligt de kassa.

De hellingen waren met momenten zo steil, dat ik telkens spontaan een helpende hand aangeboden kreeg! Dank je wel. De kinderen deden de rodelbaan (en ik gelijktijdig met de gondel terug naar beneden om hen op te wachten). Klein detail: onze summercard gold had hier geen enkele meerwaarde. Wij werden als gezin zo doorgelaten naar de gondel, zonder onze summercard te tonen. Voor het kopen van de attractietickets krijg je geen korting. Andere mensen uit ons logement gingen ook, zij vroegen de prijs aan de kassa, en moesten ook voor de rolstoelgebruiker en diens ‘begeleider’ voor de gondel betalen! 
De sneeuw op de Tubing-baan hebben we wel niet gevonden. Het waren gewone groene matten waar soms veel en soms weinig water op gespoten werd. 
Maar goed, we hadden een hele fijne dag! En zouden een volgende keer opnieuw zonder assistentie gaan. Onze kinderen zijn gewoon om zo’n dingen eerder zelfstandig te doen, met mama en papa op een afstandje, en dat gaat en ging opnieuw goed. Ook onze kinderen hadden geen hulp gemist, al had Jona graag met Eva gelachen als ze bang was op de rodelbaan 

Kaunertaler Gletscher

Hier heeft onze summercard gold wel zijn nut, het gebruik van de Gletscherstrasse is inbegrepen als we voor elk van ons een summercard gold kunnen voorleggen. 
Deze route is echt een mooie route om te rijden, langs watervalletjes, een bergmeer, het stuwmeer,… Heel mooi. Eens boven zijn we eerder teleurgesteld… De gletsjer is echt niet zo dichtbij, en niet zo spectaculair… ik denk dat de opwarming van de aarde de reden is… De Karlsjochbaan gaat vandaag niet (en eerder deze week toen andere mensen gingen) ook niet. Wel kan je met een andere gondel, meer bepaald de Falginjochbahn naar boven. Je kan er met 100 tegelijkertijd in, en hij gaat elk kwartier. We hoorden de mensen op ons logement vertellen dat ze boven niet veel konden doen, en gewoon de volgende gondel (15 minuten later) terug namen. De prijzen hangen uit. 23 euro voor en rolstoelgebruiker, 33 euro voor een volwassene zonder beperking, 23 euro (2011-2017), en jongere kinderen gratis. Met goldkaart: 25 euro voor een volwassene, en 18 euro voor een kind. Om kwartiertje rond te kijken vinden we dat best veel. Ik vind online ook geen beelden van wat daarboven te zien is, dus we besluiten niet te gaan. Enkele dagen later spreken we een Duitse dame die de gondel nam. Ook zij is erg teleurgesteld: boven zijn het allemaal steenbrokken. De gondel zelf is toegankelijk, maar verder is er echt niets te doen als rolstoelgebruiker. Ook het uitzicht vond ze niet bijzonder.
Op de doorweg naar de gletsjer langs de Gletscherstrasse stoppen we enkele keren, onder andere bij de Riffelbach waterval, je zou er op een kwartiertje naartoe kunnen wandelen. Maar Eva en de kinderen beslissen dat ze naar enkele bergmeren hogerop zullen wandelen: de Seeler Seeen, het wordt voor hen een wandeling die wat makkelijker is dan deze van enkele dagen ervoor. Jona mag het laatste stuk zelfs alleen naar ons terug lopen. Door het feit dat ze grotendeels op 1 bergflank wandelen in een open landschap konden wij hen ook heel ver zien wandelen, en van ver zien terugkomen. Dat was ook wel leuk. Zelf hadden we tijd, dus testten we ook eens onze grenzen door ook een stukje met krukken of op handen en voeten te gaan wandelen… Ik raak zo tot aan de waterkant (de rivier voortvloeiend uit de waterval), en zie daar dat dat vanaf de parking ook kon  Op de terugweg naar beneden stoppen we bij Weissee een bergmeer, waar we bij kunnen parkeren, en waar Thomas zelfs met de rolstoel een heel stuk rond rijdt, tot bij de sneeuw! Opgelet, bij het brugje in het begin moet hij uitstappen (dit gaat niet zonder hulp of met een elektronische rolstoel). Zelf stap ik het hele stuk met mijn krukken! Wat een sportieve dag.

Foto: Weissee, het bergmeer waarbij we picknicken, Links achteraan zie je nog een stukje sneeuw, waarin de kinderen konden spelen

’s Avonds eten wij met z’n vier in het Alpin-Restaurant (toegankelijk) bij de camping in het dorp (tegenover de toeristische dienst). Ik eet er Knödel (een traditionele ronde bal gemaakt van deeg of oud brood, gekookt in water. Je komt ze veel tegen in de Oostenrijkse, Duitse en Tsjechische keuken) in het idee een regionaal gerecht te proeven, en dat blijkt het ook te zijn. Het is best wel lekker, maar mijn 3 knödel zijn iets te veel. Ik prik wel hier en daar een frietje mee. Jona kiest voor Alpinza (een speelse, regionale naam voor een alpenpizza of een speciaal soort platbrood dat op een pizza lijkt en in sommige alpenhutten of restaurants in Oostenrijk en Tirol wordt geserveerd.)
Alles is hier Alpin… Zelfs de diesel, wanneer we verkeerd tanken… Zo, nu kunnen we -30 graden aan  Talwanderung: We huren nog eens de Swiss Trac met de 8x8 rolstoel, ondertussen hebben we begrepen dat ze voor die laatste geen 15 euro per dag vragen, maar wel 55 euro! Heel jammer, gezien we er de voordelen niet van hebben, daar de andere persoon ‘maar’ een Swiss Trac heeft. We nemen hiervoor de Nordic Walking routes, en dit op advies van Reggi van ons logement (de gevolgde route is fluo oranje). Pas wanneer we een heel eind opgeschoten zijn begrijpen we dat we niet de gele pijlen moeten volgen, maar wel de bordjes voor nordic walking. Bij het stukje uiterst links, lopen de kinderen een niveautje hoger (we splitsen ter hoogte van een oefenpaneel met ballen en gaatjes. En zien elkaar even later terug (zij volgen de Natur und Spielweg), wij de ‘Platz Lochwieze’ op dat moment. We passeren ook het Kneipp-bad, waar we met enkele trapjes (en een leuning links en rechts) even de voeten in het ijskoude water laten. We weten trouwens niet goed of we hier verkeerd liepen, of of dat Kneippbad op onze route ligt , kort nadien hebben we immers een duwtje nodig. Onderweg zijn er ook meerdere plaatsen (linker stuk op het kaartje) waar je met je handen of ellebogen de kneipp-ervaring kan hebben, (of je drinkfles kan bijvullen).

Foto: De te volgen pijlen

De Gletcherstrasse aan het indianendorp oversteken is geen goed idee, je komt er op dalweg Feichten, en deze lukte niet met de Swiss Trac, we moesten omkeren. Je loopt wel nog even door voorbij het indianendorp (dat trouwens niet zo de moeite is om voor af te slaan), en daar heb je een prachtig zicht op het stromende water van de Fagge (bergrivier), alwaar je dan de weg vervolgt naar “runde ‘ögg’”
Deze route helemaal alleen doen is niet zo evident, hier en daar hielpen de kinderen heel even de Swiss Trac duwen, en er waren ook een aantal te openen poortjes, wat met zo’n ding voor je rolstoel ook geen evidentie is. Oh ja, we eten tussendoor in Talagenus bij de toeristische dienst. Ina probeert er de Käsespätzle mit Röstzwiebel. Ook hier ligt weer een hellinkje om binnen te komen, maar we eten op het terras.

Serfaus

Een regendag! We besluiten toch naar buiten te gaan en gaan op pad naar het autoluwe Serfaus. Parkeren doe je net voorbij de gewone parkeerplaats, net voorbij de bemande controlepost (op je linker kant). Net voorbij de rolstoel-parking zit een ruime lift. Daarmee ga je zo naar de U-Bahn. Ze zeggen dat deze toegankelijk is, en dat is ze. Je rolt er zo binnen (volgens mij met elk type rolstoel)! 
We sporen naar de laatste halte, waar ook de kabelbanen zijn. En nemen de Komperdel-kabelbaan. Daar rij je zo in, ook met een grote elektrische rolstoel. Ik weet alleen niet goed hoe je daar dan raakt… Want wij rolden telkens onder de bar voor de buggy’s door, terwijl onze validen de poortjes (met hun summercard gold) namen. Nergens wordt naar onze summercard gevraagd… Gezien we toch onze summercard hebben, gaan we door naar Lazid, met een volgende kabelbaan. Dat is weer zo’n kleine gondel als in Fiss (met hellend vlak).
Eigenlijk kunnen we in de bergen van Serfaus door de regen niets beginnen, het ziet er wel leuk voor de kinderen uit. We komen terug.
We willen nog een hapje in Serfaus (dorp) eten, maar komen van een kale reis terug. Het is zondag, het dorp is doods en de meeste zaken gaan maar ’s avonds open! Het dorp zelf ligt ook eerder hellend, al zag het er in Fiss veel erger uit. Door in halte ‘Centrum’ van de U-bahn te stappen, kunnen we naar beneden rollen en daarna met ‘halte Kirche’ terug naar onze parkeerplaats via de U-bahn.
Serfaus 2de keer… Met de Alphkopfbahn naar het tussenstation voor Hög adventure park. Dit park is vooral leuk voor jonge kinderen: een trampoline (in de vorm van een koeienvlaai), een labyrint met waterstralen (ondergrond: houtschilfers), een plek waar je al pootje badend in het water kan spelen, op stapstenen kan lopen,… Verder kan je er nog pedalo’s of een vlot voor een half uurtje huren. Dat wou Jona wel, maar in Fendels was het vlot gratis, en ook in Murmliwasser is er een ‘overzetvlot’. Ik had me op voorhand over Hög adventure park ingelezen en had getwijfeld of dit wel de moeite van een daguitstap waard was. Na anderhalf uur hebben het er ook wel gehad. We eten er op het terras en trekken daarna verder. Het park zelf is trouwens vlak, je wandelt met de rolstoel vlot rond het grintpad rond het meertje. Wat me op voorhand niet duidelijk was, is hoe vlot je hier door de kabelbanen nog naar een tweede locatie kan! Via de kabelbanen gaat dat ontzettend vlot! Wij gaan terug naar beneden (al moeten we hiervoor eerst door naar boven). De kinderen nemen met Eva het de Holzkugelweg (het pad met knikkerbanen (houten knikkers voor 2 euro te koop). Een buggypad, maar ze waren heel blij dat wij niet mee waren (hellingsgraad). Beneden aangekomen splitsen we onze wegen terug.
Eva en Jona gaan naar Murmliwasser (bergstation Komperdell), Ik ga met Ina in de Sunliner-gondel, Thomas blijft ter plaatse. Ina wil immers de Serfauser Sauser doen, een zip-line in 4 delen. In zwaai haar boven uit, en keer met de gondel terug, waar ik nog net op tijd beneden ben om haar te zien aankomen! (onderweg heb ik haar gemist, of kon ik haar niet zien?) (Serfauser Sauser eigenlijk wel met de rolstoel bereikbaar, wellicht 1 trapje), en dan kan je je rolstoel terug met de gondel naar beneden brengen), waar je eraf komt zijn er een 5-tal trapjes). Voila, de drie bergbanen in het station van Serfaus werden geprobeerd! Leuk is dat je telkens anders uitkomt, maar dat de start vlakbij elkaar ligt. 

Foto: Ina klaar voor haar zipline!

Daarna gaan ook wij naar Murmliwasser. Dit is echt niet haalbaar met de rolstoel. Steil naar beneden naar Murmliwasser (we konden net zelf afremmen), maar ook het speelterrein zelf ligt heel hellend, we blijven boven… Daarna terug naar de gondel. Hiervoor dachten we de rollende band te nemen (een roltrap zonder trappen voor met ski’s). Maar deze bleek plots stil te vallen… vermoedelijk één of andere grapjas die op een knopje duwde. Het wordt zwoegen om boven te raken.. Eva duwt mij, Thomas krijgt hulp van een andere toerist, die al evenveel blaast bij het bovenkomen…

Sauna in hotel Haus Renata

Na onze regendag willen we de sauna wel eens proberen. Ook dat gaat heel vlot. Je rolt zo met je eigen rolstoel (of met de doucherolstoel die netjes klaar staat) binnen in de infraroodsauna, daar kan je op een zetel gaan zitten (vergelijkbaar met een autozetel).
Je kan met de doucherolstoel de ruime douche inrollen. En ook de sauna rol je zo binnen. Je kan er ofwel in de doucherolstoel blijven zitten, ofwel de verplaatsing naar de saunabanken maken.

Piller Moor

We parkeren waar Google Maps ons heen stuurde. Dit vlonderpad willen we toch ook even proberen. Je kan er de Swiss Tracs in het nabijgelegen natuurparkhuis ontlenen, maar wij proberen het zonder (en met ons 5de wiel). Hier en daar krijgen we een klein duwtje, maar het is best te doen. Vooral leuk is dat je waar je ook eindigt… Naar de auto is het terug naar beneden, en de steilste stukje bergop is wellicht in de eerste honderden meters… Je weet dus meteen waar je aan toe bent. De kinderen en Eva nemen trouwens een andere route, het is voor ons moeilijk in te schatten welke pijlen we moeten volgen om hen weer tegen te komen… Het lijkt wel of de pijlen alle richtingen uitgaan…
Bader Riedersee in Ried: een uitgebaat zwemmeer. Parkeren doen we bij het restaurant, wat al wat lager is dan de gewone parking, maar ook daar is nog een stevige afdaling naar beneden. Wanneer Thomas rond het meer wandelt, merkt hij aan de andere kant ook nog een auto op, vermoedelijk kan je daar vlak tot bij het meer. Het is ook vlakbij een toegankelijk toilet (niet getest) en een liftje waarmee je in het water geholpen kan worden. Ah voila, AI wist het ook: Let op: Bij "Toegang 1" (nabij het restaurant) is het pad steiler (helling van ca. 20 meter), waarvoor assistentie wordt aangeraden. "Toegang 2" is vlakker en makkelijker zelfstandig te bereiken vanaf de parkeerplaats.

De familieglijbaan heeft na een stevige helling nog maar enkele trappen meer. Natuurlijk komt je rolstoel zonder hulp niet weer tot aan de waterrand… Er staan banken waarop staat dat rolstoelgebruikers voorrang hebben! Het zijn een soort ligzetels, met in het midden een lederen kussen, waardoor ze echt comfortabel zitten, in tegenstelling tot de gelijkaardige houten banken! Heerlijk om zo een beetje te zonnen, of na het zwemmen te drogen. Het speelplein zelf lijkt me niet echt toegankelijk, het gras lag vrij goed, maar onder meerdere toestellen liggen houtschilfers.

Foto: familieglijbaan met maar enkele tredes (Ried)

Sommerberg Fendels

Groot is onze verbazing als blijkt dat de start van de gondel eigenlijk in Ried is, en dus vlakbij het meer. Met deze hellingsgraad moeten we toch de auto even verzetten. We gaan rond 14u met de gondellift naar boven. Om tot bij de gondel te raken, moet je even een steil stukje helling op, om halfweg de helling (grapjassen! vanuit een rolstoel scannen op een helling! ) je summercard gold te scannen. Deze gondel lijkt zeer gelijkaardig aan deze in Fiss (naar het funpark - Interior width (distance between the seats): 64 cm). Hier halen ze geen helling boven, ze helpen ons zo de grote trede op (geen idee of er een helling is). Beneden helpen ze er ons met de glimlach (zonder helling) weer uit. Daar ga je een steile helling naar beneden en kom je zo bij de stoeltjeslift. De mannen daar weten van aanpakken, ze zetten de lift stil en laten ons rustig instappen! Sluiten de beugel, en tillen er dan de rolstoel over. Daarbij komen de voorwieltjes buiten de beugel, en de achterwielen op de zitplaatsen! Heel "veilig"! Boven helpen ze er ons met de glimlach weer uit (al lijken ze ons daar iets minder ervaren). We kopen er 5 (jawel 5!) tickets voor de mountaincars, want met steun-en coördinatiefunctie in je benen kan je hier met de mountaincarts gewoon naar beneden. Je hoeft immers niet te trappen (er zijn zelfs geen trappers!), enkel remmen. Links remmen, remt het linker wiel, rechts remmen het rechter. Prachtige ervaring om dat met z’n allen te kunnen doen. De mountain-carts lever je in bij de start van de kabellift! Dus ofwel laat je je rolstoel gelijktijdig met de kabellift naar beneden brengen, ofwel ga je daarna gewoon met de kabellift terug naar je rolstoel!

Foto: Op een mountaincart!

Bovenop de Sommerberg in Fendels, is er ook een leuk speelplein! Er is een vlot, en een blote voetenpad, er is een waterparcours waar je zelf de sluizen kan open zetten (dat laatste lijkt me ook vanuit de rolstoel haalbaar, al ligt het in het gras, en is het natuurlijk op een helling…) Er is ook een wiel (met pedaal) waarmee je een houten-gondel-liftje bedient. 
We rollen met wat moeite omhoog naar het restaurant, en drinken er iets op het terras. We komen net te laat voor de Apfelstrüdel! (uitverkocht).
Met spijt in het hart nemen we de laatste stoeltjeslift (16.45) en kabelbaan weer naar beneden… Hier hadden de kinderen met plezier nog wat langer gebleven, er was zelfs geen tijd meer om het vlot te proberen (gelukkig werd dat met Murmliwasser goedgemaakt). 

Panoramaweg Genussweg Fiss naar Serfaus

Dit zou volgens AI buggy-en rolstoeltoegankelijk zijn. De hijgende mensen die in Fiss boven komen (dat zou de dalende richting zijn?) laten ons hier fel aan twijfelen… Ook op de toeristische dienst wordt ons dit afgeraden… We laten hem daarom aan ons voorbij gaan.

Tot slot

Ik eindig graag met een dikke dankjewel aan Eva, uiteraard om de kinderen om hun wandeling te begeleiden, maar ook voor de vele kleine ongeziene zaken. De hulp bij het legen van de auto en het doen van de boodschappen… Het stilletjes legen van de vuilbakken, het luisteren naar Ina’s verhalen, en het trampoline-voetballen met Jona, het snel even uitstappen om een potje boter te kopen,… vaak ongezien, maar zo helpend en belangrijk!